[center] Dag Lieve mensen!

Hallow allemaal,

Dag mensen,

Zo weer even wat nieuws vanaf de Weissensee. Veel leesplezier!
Enne nog ff naar de link he, mijn column staat er ook op. Zie onder nieuws–>columns Cios IJssport

Groetjes Rieke

Laatste upd8: donderdag 2 februari 2006 @ 18:20

Das nou de Weissensee

Nou het was een roerige 1,5 week. Normaal ga ik niet zoveel uit, maar nu ga ik toch wel heel veel uit. In ieder geval vorige week. We hadden een gezellig groep en al meteen de eerste avond moest ik mee met Dick Nap, ja dan kun je geen nee zeggen he. Dat was erg gezellig en zo leer je de mensen ook een beetje kennen. Vorige week zou Stephan(klasgenoot) ook komen en die kwam dus ook. Verder was Wytze er al, Moniek kwam aan en Anne-Margreet was ook gesingaleerd. Paar bekende van me van school en trainingsgroep en erg leuk om ze weer even te zien. Helaas duurde ging de week erg snel voorbij door alle gezelligheid. Twee keer uitgeweest met het team van Stephan en daarnaast ook nog met collega’s van de SWM. Ook de avond voor de eerste toertocht op vrijdag toch maar even op stap geweest. Tsja als je belooft aan een stel leuke jongens dat je meegaat ja dan moet je wel he. Maarrr het zou niet later worden als 1:00. Maar uiteindelijk werd het toch 2:00, was toch wel erg gezellig. Tsja en de volgende ochtend wel gewoon om 5:15 naast het bedje.Maar ‘s nachts een vent, ‘s ochtends een vent en daar heb ik me dan ook maar braaf aan gehouden. Alleen werd het de dag erna ook erg laat, en weer weinig slaap. Maar okej daar zijn we nu inmiddels overheen.
Helaas waren er ook minder leuke dingen gebeurt. Tijdens de eerste toertocht hadden Nelie(wedstrijdleider, maar deze dag gewoon autobestuurder om gewonde mensen op te halen) en ik het heel gezellig in de auto. We begonnen zelf een beetje in te kakken rond een uur of 14:00, we waren immers al om 7:00 begonnen met de toertocht. Toen kwamen we op het idee om even een swingent cd’tje op te halen en deze te draaien in de auto. Het werd Elvis en daar mochten de schaatsers van meegenieten. Raam open en muziek op maximaal volume. Zo werd een nieuw fenomeen bedacht, namelijk: “Muziek terwijl u schaatst”. Dit hebben een hele tijd gedaan, tot dat we het bericht kregen dat er met een spoed een arts nodig was. Aangezien wij niet ver van de medische post waren hebben we de arts en twee collega’s opgehaald. Het bleek dat er een man een hartinfarct gekregen had op het ijs. Vanaf dat moment heb ik dus het hele medische verhaal meegemaakt en dat maakt diepe indruk op je. Het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte en dat hakte er wel flink in. Gelukkig kon ik er goed over praten met de verpleegster die erbij was en ook een aantal andere mensen. ‘s Avonds toch uitgeweest om de gedachten ergens anders op te zetten want lekker slapen kon ik toch niet.
Gelukkig was het de rest van de dagen nog steeds erg leuk en hebben Nelie en ik dinsdag tijdens de 2e Alternatieve Elfstedentocht weer de schaatsers getrakteerd op swingende muziek.
Ook staan er weer een aantal nieuwe foto’s op mijn space: http://spaces.msn.com/rulinrieke/PersonalSpace.aspx?_c01_blogpart=myspace&_c02_owner=1&_c=blogpart

Groetjes

p.s: mis jullie wel hoor

Dag lieve mensen in het schijnbaar koude Nederland.
Ik ben nu inmiddels ingelijfd in de Stichting Wintermarathon en nu kan en mag ik ook hier op internet zitten. Wij hebben namelijk een eigen persteam dat zorgt voor de website, persberichten en dagkranten enzovoort. En zij hebben de beschikking over een aantal laptops met internet. Dus nu kan ik ff en mooi verslagje schrijven.
Goed. Zoals gezegt dus vandaag begonnen met de andere stage op de Weissensee. Mijn functie is de Personal Assistent van Aart Koopmans, voorzitter en organisator van de stichting. Hierdoor ben ik vandaag de hele dag op pad geweest met hem. Van hot naar her rijden om bloemen weg te brengen, mensen te ontvangen, dingen controleren en nog wel wat dingen. Erg leuk om te doen dan betere ren en vlieg werk. Mijn vingers kriebelen nu dan ook al ontzettend om zelf ook te mogen organiseren en dingen te regelen.
Vorige week hadden we nog een week met vakantiegasten. Uiteindelijk een erg leuke groep met mensen waarmee je toch wel echt mee kon lachen. Verder hadden we een trainer te kort en daarom heb ik Wytze naar hier gekregen. We belden hem op vrijdag op of hij zondag kon komen. Lekker snel dus, maar met wat geregel en een gratis lift kon hij toch komen en heeft naar eigen zeggen een leuke week gehad. Wytze zit overigens ook op de ijssport opleiding alleen dan in het 2e jaar. Hij zou sowieso al naar de Weissensee komen voor de wedstrijden maar nu kwam hij dus een weekje eerder.
Ow ja, foto’s staan inmiddels online. De link kun je vinden in mijn vorige veslag. Het zijn er een boel dus neem maar ff de tijd.

Met vriendelijke groeten,
De stagaire

Mijn XQSes. Kan nog even geen fotoxb4s op internet zetten. Dus die houd je nog te goed.

Groetjes

Zo hehe, eindelijk tijd gevonden om even achter internet te kruipen. Kost me wel 1 euro per 10 minuten, mja ergens anders kan het niet dus daar maken ze maar al te graag gebruik van.
Goed, vorige week zaterdag aangekomen en de zondag erop even kennis gemaakt met onder anderen Peter. Hij heeft de skischool in beheer en is tevens eigenaar van het hotel waar onze gasten zitten en waar ik vandaag ook naar toe ben verhuist.
Maandag begonnen met lesgeven aan de gemiddelde groep die weer in twee groepen gedeeld was. Elke dag was er les om 9:00 en om 10:30. Dus elke groep krijgt anderhalf uur les. Nu is alleen nog het kleine meer open, maar als het een beetje meezit gaat het grote meer deze week open.
Dinsdag gingen we wandelen naar een mooi restaurant ergens in de bergen. De weg erna toe kreeg ik al wat last van mun enkel en dan de voorkant. Maar toch doorgelopen. Toen we eenmaal bij het restaurant aangekomen waren werd het stijf en terug werd het wel wat beter. Trouwens heeerlijk int zonnetje gezeten daar.
savonds heeft xe9xe9n van de gasten. Mark er nog naar gekeken, hij is fysiotherapeut. Toen was het over. Hij heeft het gekraakt. Verder was de wandeling erg mooi zo door de bergen.
De volgende dag zouden we gaan rodelen, maar toen ik les gaf voelde ik me al niet lekker en toen heb ik maar besloten niet mee te gaan rodelen. Achteraf misschien toch spijt van gehad want ik hoorde erg leuke verhalen. Rodelen is hier trouwens gewoon op een huis tuin en keuken slee en dan van een piste af die daar speciaal voor gemaakt is.
Omdat vrijdag de toertocht was hebben we donderdag lekker rustig ijstok geschoten. Jaja, het ouwelullen ding hier wat bij ons jeu de boules is. Maar wel erg leuk om te doen.
Vrijdag dus de toertocht. Daar werken we met de lessen naar toe en de mensen die mee willen doen kunnen dan aan die toertoch meedoen. Maximun is 200 kilometer en das best een eind. Sommige reden maar een paar rondjes, maar wat voor hun ook heel goed was.
Een paar hebben de 200 gehaald en xe9xe9n daarvan was Pieter een gepensioneerde Navo officier. Hij heeft de voorgaande jaren wat pech gehad als hij die 200 km wou rijden maar nu verliep alles goed. Bij het ijsstokschieten kwam dat al een beetje naar voren en toen is er de afspraak gemaakt dat als hij het zou halen zijn snor eraf zou gaan. Nou en hij heeft het gehaald en dus kon xb4s avonds de snor eraf. xb4s avonds werd iedereen ook afzonderlijk gehuldigt door ons, de lesgevers. Iedereen lkreeg een medaille en een oorkonde en daarna was het feest.
Gisteren heb ik nog een Duitse dame priveles gegeven en dat was voor ons allebei een goede les. Zij leerde weer wat schaatsen was en ik kon mijn Duits wat bijspijkeren en vandaag heb ik haar nog een keer les gegeven. En daarna kon ik dus gaan verhuizen.
Heb afgelopen week namelijk in een ander huis gezeten omdat het hotel vol zat, maar deze week kan ik in het hotel terecht.
Trouwens, khad nog een huis-poes die de laatste avond bij mij wou slapen. Maar kdenk nie dat de eigenaaresse van dat huis het zo leuk zou vinden als die poes bij mij zou slapen, dus toen heb ik de poes met veel moeite mun kamer uitgewerkt wat ze niet echt heel erg leuk vond aan het gemiauw te horen.
Nou dit was het voor deze keer. Mocht je nog geinterresseerd zijn in fotoxb4s, ga dan ff naar deze link: http://spaces.msn.com/members/rulinrieke/PersonalSpace.aspx?owner=1

[img=]http://storage.msn.com/x1p8HtBCMd0ISzqn7BhCo9ts-kuL4ZmWmQiNyDvKId7fcz9cWbHpLOM3g1sxGp9GrE2PI2v72ydJIRDaUzzPDj_DPT6PAHpZbFLLXZQieHUtdc8xCUroySOaLsq0nKc9e_Jlaj0ZRNojlWpCmkycmD7ww[/img]
Crispien, de beste barman

Safari

Van donderdag t/m zaterdag zijn m’n ouders, m’n zus en ik op safari geweest. In Tanzania zijn een groot aantal wildreservaten waaronder de bekendste, de Serengeti. Daar zijn we niet naar toe geweest. Te ver weg. We zijn naar de dichtstbijzijnde gegaan, het Mikumi Wildreservaat.
‘s Ochtends werden we opgehaald door onze chauffeur en tevens gids Salim en onze kok die een heel moeilijke naam heeft, maar vrij vertaald Hippie betekend.
Na vier uur gereisd te hebben reden kwamen we aan in het Mikumi park, nou ja. Het zit zo, dwars door het park loopt een snelweg, de Tanzam Highway. Dit is een belangrijke route voornamelijk voor vrachtwagens. Doordat die snelweg dwars door het park loopt kun je nog wel eens een dier langs de snelweg zien. Dat gebeurde dan ook met enige regelmaat. Het eerste wat we zagen was meteen super. Een olifant, pal langs de kant van de weg zat hij lekker te grazen. Natuurlijk de nodige foto’s genomen en daarna weer verder gereden. Onderweg kwamen me ondermeer nog impala’s tegen. Dit zijn een soort reebokken. De eerst keer stop je er nog voor, de tweede keer misschien, maar omdat er zo ontzettend veel van die impala’s zijn stop je er niet meer voor.
Na nog een uur gereden te hebben kwamen we aan bij ons geusthouse (dat overigens buiten het park lag). De man die het allemaal organiseerde, Woody, had ons verteld dat het een soort van hotel was. Mxe9t handdoeken, stromend water en warm water….nouwww….alleen de handdoeken waren er en uiteindelijk hebben we ongeveer 3 uur stromend water gehad. Daar waren we dus niet zo blij mee.
Het geusthouse was zo ingericht met een veranda waar je kon zitten en daarom heen twee slaapkamers, een douche, een toilet en een woonkamer met keuken. Mijn vader was ook mee en dus de rolstoel ook. Gelukkig ging dat prima, want de deuren waren breed genoeg en de drempels niet al te hoog.
Toen we aankwamen hebben we alles een beetje ingericht en nog wat gedronken. Daarna zijn we het park gaan bezoeken. Daarvoor moesten we weer die snelweg oprijden en na een half uur linksaf door de poort heen.
Overigens, ik spreek wel van een snelweg, maar het is niet zo’n snelweg als in Nederland. Je hebt maar xe9xe9n baan voor elke richting, maar files ontstaan er wonderwel niet.
Maar goed, het park dus. In het park zijn een aantal wegen aangelegd en op elke kruising staat een stenen bergje met bordjes erop met de richtingen die je opkan. Ook erg handig, er staat altijd een bordje waar exit opstaat. Erg prettig want alles lijkt er namelijk op elkaar.
We zijn gaan rondrijden daar en na een tijdje zagen we een bus staan met allemaal mensen erop. Dat betekend meestal dat er wat bijzonders te zien is, dus stopte wij ook. Het bleek dat er leeuwen lagen te slapen. Ze hadden net gegeten en dan kunnen ze soms wel 20 uur slapen. Alle tijd dus om die beesten eens rustig te bekijken. De groep bestond uit een mannetje en ongeveer 3 vrouwtjes. Het is vrij bijzonder dat we leeuwen hebben gezien. Sommige mensen komen al jaren in het Mikumi park maar hebben nog nooit xe9xe9n leeuw gezien. We hadden dus geluk. Na de leeuwen te hebben gezien zijn we verder gereden naar onder meer de Hippo-pool. Hippo’s zijn nijlpaarden en deze nijlpaarden hebben hun vaste pool in het park nu het zo’n droge periode is. Vandaar dat je alleen dar nijlpaarden kunt tegenkomen. Ook hier hadden we geluk, want er waren al 4 dagen geen nijlpaarden meer gezien en nu waren ze er weer. Deze beesten zijn erg indrukwekkend al ziet dat er niet zo uit. Je ziet alleen een kop, de oortjes en eventueel de bovenkant van het lijf, maar ze maken een kabaal. De avond voordat we vertrokken sprak ik een Zuid-Afrikaans stel die zelf ook geregeld op safari gingen en ze vertelde mij dat je liever niet aangevallen wilt worden door nijlpaarden. Ze zijn erg agressief namelijk en als je tussen zijn kaken komt wordt je gespiest. Niet de dicht in de buurt komen dus.
Verder zijn we nog even door het park geregen en kwamen we ondermeer zebra’s, giraffen en olifanten tegen. Omdat het al wat later werd en het park om 19:00 dicht gaat gingen we weer naar het guesthouse. Toen we daar aankwamen was het eten inmiddels al klaar en konden we zo aanschuiven.
‘s Nachts werden m’n zus en ik wakker van een vreselijk hard gezoem. Het ligt op de veranda was nog aan en nadat m’n zus het had uitgedaan was het gezoem ook weg. Slapen kon ik er echter niet echt. We hadden geen ventilatie in de kamer en je denkt constant dat er wat rondloopt en vliegt.
De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan omdat we vroeg naar het park wouden gaan. We hadden gevraagd of het ontbijt om 6:00 klaar kon zijn, maar dat werd 6:30. Dus gingen we ook later naar het park. Daar aangekomen zijn we eerst gaan kijken of de leeuwen nog in de buurt van de plek waren waar we ze de dag ervoor hadden gezien. Meestal lopen ze namelijk wel een stukje, maar ver komen ze niet omdat ze nog zo moe zijn. Helaas konden we ze niet vinden en zijn we naar de hippo-pool gegaan. Het was inmiddels drink tijd en daarom hebben we een beetje in de buurt van de pool rondgereden. Het is nu een erg droge periode en er zijn nu maar 3 drinkplaatsen. Exe9n daarvan is dus de hippo-pool. Daar gaan veel dieren heen om te drinken. In de hippo-pool lagen de nijlpaarden weer lekker te niksen en ontdekte we dat er xe9xe9n of twee krokodillen lagen. Krokodillen en nijlpaarden kunnen aardig goed met elkaar dus dat is geen probleem. Verder kwamen er zebra’s en bavianen drinken. Op een gegeven moment begonnen zebra’s en gnoes weg te rennen. Salim dacht dat er daarom misschien een leeuw in de buurt zou zijn en hebben we tevergeefs gezocht.
Hierna zijn we teruggegaan richting de poort en hebben we gelucht bij het Mikumi Wildlifecamp. Dit is een camp waar je een stel huizen hebt, waar je kunt verblijven met een zwembad erbij en er zit een bar waar je wat kan drinken met uitzicht op de andere twee drinkplaatsen.
Daar zagen we ook een paar olifanten drinken en zichzelf met modder begooien. Erg mooi om te zien. Verder stond er voor onze neus een megavogel, waarvan ik even de naam niet meer weet, zichzelf te wassen. Na de lunch zijn we weer terug gegaan naar het guesthouse. Mijn moeder en ik wouden eigenlijk nog wel even naar het park terug gaan en daarom zijn we om 16:30 nog even gegaan. We zijn daar helemaal naar de achterkant van het park gereden waar bijna geen beesten meer voorkomen, vanwege de droogte en omdat er geen drinkplaatsen zijn. Ik was erg moe en omdat er weinig te beleven was viel ik af en toe even in slaap. Na een tijdje gedommeld te hebben was ik weer wakker en gingen we opzoek naar het luipaard. Deze beesten zie je erg weinig. En als je ze ziet zitten ze meestal in een boom. Dus wij alle bomen afzoeken, maar helaas, ditmaal geen geluk. Op een gegeven moment stopte Salim de auto en zij dat hij wat gezien had. Pal naast de weg was een holletje waar iets inzat. Het kon xf3f een luipaard xf3f een serval(net zoiets als een cheeta alleen dan kleiner) zijn. Hij pakte wat modder en gooide dat op het holletje (beetje illegaal, maar okej). Na drie keer gegooid te hebben sprong er aan katachtig beest uit. Het was een serval. Deze beesten zie je zelden omdat ze erg onvoorspelbaar zijn. We hadden dus geluk er xe9xe9n gezien te hebben.
Na deze belevenis nog even rondgereden, maar niet veel gezien en het was ook alweer bijna sluitingstijd.
De laatste dag zouden we ‘s ochtends nog even het park bekijken om daarna weer terug te gaan naar Dar es Salaam.
Mijn vader had inmiddels goed last gekregen van zijn linkerbeen en daarom waren we vrijdags maar even bij de dokter van een hospitaal langs gegaan. Dit hospitaal is opgezet door Nederlanders en xe9xe9n van de medewerkers was toen diegene die nu de stagebegeleider van mijn zus is.
Als ondersteuning van de reis terug kreeg mijn vader ibruprofen mee en daarmee heeft hij het aardig overleeft.
Na een lange zit in de auto kwamen we weer aan in Dar en hebben we allemaal meteen maar een goede douche genomen, want daar ontbrak het dus wel beetje aan daar. We moesten ons wassen door middel van steeds blikjes water over je heen te gooien. Erg primitief, maar okej, ik geef toe, je voelde je toch wel wat schoner en frisser als voor de douche. Maar erg prettig is het niet, want het is stilstaand water waarmee je je wast en dat is geloof ik niet zo gezond.
Het was toen inmiddels al Christmas’ Eve en dus konden we ‘s avonds met de hele familie plus nog een paar genodigden aanschuiven aan het kerstmaal. Mijn andere nicht Erica was er inmiddels ook en ik vond het er leuk om haar weer te zien. We zaten voor het eten nog even met wat vrienden van m’n nichten te praten. Respectievelijk een jongen uit Engeland die echt niet spoorde maar erg goed een Indixebr kan nadoen, een Canadese die helpt bij aids-voorlichting en een Nederlandse die ooit podoloog was maar nu secretaresse is van de Nederlandse Ambassade. Een erg gemengde groep dus en de voertaal was dan ook Engels.
De volgende dag (gisteren) heeft bijna niemand iets uitgevoerd. Zo’n beetje iedereen, behalve ik, was pas om een uur of 5 ‘s nachts naar bed gegaan en ze lagen dus nog hun roes uit te slapen. ‘s Avonds hebben we nog met een hele groep zitten praten, nou ja, vanaf een uur of 16:00 tot ‘s avonds 23:00. Erica had vanuit Nederland toast met Groningse metworst, patxe9 en kruidenboter meegenomen en dit werd dan ook erg gewaardeerd. Verder hadden wij nog spek en celebrations meegenomen en die waren ook erg snel op.
De tijd vloog voorbij en avondeten hebben we niet gehad. Dat viel pas op toen het al 21:30 was, maar niemand had eigenlijk nog zin om wat te bestellen. Om 23:00 is iedereen naar bed gegaan.
En toen was het alweer vandaag, 2e kerstdag. Het is wel erg vreemd om kerst te vieren zonder kou. Maar ook wel speciaal. Hopelijk heeft iedereen een fijne kerst gehad??

Dar es Salaam, 26 december 2005

Verslag Tanzania

Dinsdag 20 December 2005

Nou vliegen zal niet mijn favoriete hobby worden. Pfff zoals ik sommigen wel verteld heb vond ik het best spannend. Kijk een vliegtuig is misschien wel het veiligste vervoermiddel dat er bestaat. Maar ja, als er wat gebeurt, ja dan gebeurt het gelijk goed. Maar okej. Maandag ochtend vroeg op gestaan na heel laat naar bed te zijn gegaan. Ik wist toch wel dat ik niet kon slapen dus kon ik net zo goed beneden blijven zitten. Om 4:15 reden we weg vanaf huis en haalde we William (chaffeur van mijn vader) op. Na in de sneeuw vertrokken te zijn naar schiphol kwamen we nauwelijks in een file terecht. En als hij er al stond dan was het maar een kleine.
Op Schiphol aangekomen de auto geparkeerd en gekeken waar we moesten inchecken. Na wat gezoek en gevraagd hadden mijn moeder en ik ingecheckt en mijn vader werd gemerkt omdat zijn rolstoel pas vlak voordat hij het vliegtuig inging het ruim in zou gaan.
Frans was gelukkig zo lief om mij even uit te zwaaien. Daar moest hij dan ook wel heel vroeg zijn bed voor uit, maar dat waardeerde ik erg.
Nou en toen maar naar de douane en daarna nog heeft mijn vader nog ff snel een reh-ban zonnebril en een fles whisky gekocht en toen was het ook de hoogste tijd om naar de gate te gaan. Daar aangekomen alles op de band gelegd voor controle en werden mijn vader (in zijn rolstoel) en ik gefouilleerd. Niks aan de hand en de vrouw die mij fouilleerde vertelde ons dat we het beste vooraan konden gaan staan omdat we als eerst aan boord mochten. Niet veel later mochten we dan ook aan boord. Daar stond de hele crew al klaar en moest mijn vader naar zijn plek en kon ik de rolstoel opvouwen. Dat was ff hup-hup en ik gaf de stepjes dan ook maar meteen aan een steward (vond mijn moeder wel grappig).
Toen we eenmaal aan het rijden waren naar de startbaan begonnen de kriebels toch echt wel te komen. Eenmaal op de startbaan ging het vanuit stilstand ineens loeihard. Iemand ooit in de Superman gezet die in Six Flags staat? Zo’n idee zeg maar. En dan stijgt hij dus op. Pfff nou ik had echt het idee dat ik in een achtbaan zat, alleen duurde deze achtbaan geen 8 seconden maar net even wat langer.
Het uitzicht was in het begin niet zo best, omdat het heel erg bewolkt was, maar toen we over Duitsland vlogen kon je heel goed de bergen en heeeel veel sneeuw zien. Een tijdje later vlogen we over de Alpen en na heel wat tijdjes later vlogen we over de Libische woestijn. Op dat moment zat mijn moeder bij het raam en haar viel het op dat er over cirkels waren te zien. Echt hele perfecte cirkels. Wij dachten aan iets in de richting van graancirkels, maar mijn vader dacht dat het misschien olieopboorplekken waren. Dus als iemand een idee heeft, come and tell us.
Na uiteindelijk acht uur gevlogen te hebben zouden we gaan landen op het vliegveld bij de Kilamanjaro. Helaas was het toen al donker en konden we de Kilamanjaro zelf niet zien. Op het vliegveld moesten er mensen in en uit en daarom hebben we een uur stilgestaan. Daarna vertrokken we weer en 3 kwartier later kwamen we aan in Dar es Salam.
Over die landing wil ik het nog wel ff hebben. Dat is nog erger als het opstijgen. Pfff wat werd ik daar misselijk van. Hele tijd op en neer en dan land je en gaat dat hele vliegtuig schudden en trillen. En het enige wat ik dacht was “als dat landingsgesteld maar niet eronder uitschiet”. Gelukkig gebeurde dat niet.
Maar genoeg over dat vliegen. Nu Tanzania…..
We werden opgehaald door Petra en een medewerker van het Guesthouse. Onderweg rook je heel veel. Vieze industrie, benzine en dieseldampen en kleine vuurtjes, maar ook lekkere geuren van kruiden en eten. Heel apart. We konden helaas niet zoveel zien omdat het dus erg donker was. Toen we aankwamen werden we verwelkomd door wat personeel en toen we binnenkwamen stond mijn tante Juliette net schoon te maken samen met een hulp. Mijn moeder herkende ze meteen maar naar mij stond ze even heeeel vreemd te kijken. Ik vroeg of ze me nog wel herkende en toen drong het door dat ik Rieke was en kreeg ik een dikke omhelzing. Het is dan ook alweer ongeveer 8 jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hadden en ze had nog steeds het beeld voor haar van het jonge kleine meisje dat zo stil was. Uiteindelijk vond ze me een hele leuke meid geworden die niet meer stil was maar veel meer opener.
Na de begroeting zijn we even wat wezen drinken en heb ik even een douche genomen, want het was op dat moment nog wel een graadje of 25. Ik had tegen mijn zus gezegd dat ik daarna zou gaan slapen, maar toen ik een minihagedis zag lopen leek het me toch niet zo’n fijn idee om de eerste nacht alleen te slapen. Dus na de douche nog maar ff naar de bar gegaan.
De volgende dag (vandaag) werden we om 10:00 wakker. Even ontbeten en toen ben ik met mijn nicht, Jacky de stad ingegaan om inkopen te doen. Vandaag kwam mijn oom (de vader van Jacky) aan. Hij werkt op dit moment in Oman voor de Shell en is dus niet meer zoveel in Tanzania (okej…6 maanden geleden is hij naar Oman vertrokken). Vandaag is hij jarig dus er moest nog een cadeautje gekocht worden en verder moest er nog een aantal dingen gekocht worden voor het eten van vanavond en het kerstdiner. Ik wou graag met Jacky mee omdat ik wat wou zien van de stad en dat is wel gelukt.
Dar es Salam is een levendige stad. Iedereen loopt over straat en overal langs de kant van de weg zijn kraampjes en winkeltjes. De wegen zijn redelijk. Sommige wegen zijn goed, andere wat minder en als je buiten het centrum van de grote weg afbent kun je wel wat hobbelige wegen tegen komen waar ook wel wat gaten in zitten. In het centrum is het echt druk. Ontzettend veel auto’s en ze nemen het niet zo nauw met het milieu. Uit sommige auto’s komt gewoon zwarte rook en de meeste auto’s stinken enorm. Verder staan er nog wel eens files. De eerste keer dat we stil stonden schrok ik enorm. Staat er opeens een kerel voor het raam met fruit. Ik wist niet wat ik moest doen, maar gelukkig stond het raam niet helemaal open en heb ik die jongen genegeerd en zo gaat het nu dus de hele tijd. Elke keer als we stilstaan komen er wel een paar jongens op je af en je kunt echt van alles kopen. Cd’s, bloemen, eten, fruit, de krant, echt van alles. Gelukkig weet Jacky hier goed mee om te gaan en deed ze steeds de deuren op slot.
Nadat we terug kwamen heb ik even lekker geslapen in een hangmat en daarna hebben we Piet (mijn oom) opgehaald van het vliegveld. En je raad het misschien al, toen we even stilstonden kwamen er weer een stel jongens aan, maar Juliette wou graag rozen kopen voor Piet en dus kwamen er al snel ongeveer 10 jongens aan met bloemen en ze stoppen ze bijna letterlijk in je neus. Ik was blij dat ik achterin zat en Juliette voorin, dus ik had er weinig last van.
Nadat we Piet hadden opgehaald hebben we wat met hem gedronken en ‘s avonds hebben we met de hele familie gegeten.

De omgeving hier is echt heel anders. Voordat we vertrokken wist ik niet zo goed wat ik er van moest verwachten, maar wat ik nu zie is toch wel iets wat klopt. Beetje stoffig maar niet heel veel, veel bomen en een relaxte sfeer. Het was vandaag een graatje of 35 denk ik, maar zeker weten doe ik het niet. Warm is het in ieder geval en je voelt je dan ook wel een beetje plakkerig de hele dag.
Met mijn vader en de rolstoel gaat het wel redelijk goed allemaal. We kunnen ons aardig redden, alleen heeft hij het wel erg warm. Hij moet nog erg wennen aan de warmte.
Aanstaande donderdag gaan we voor 3 dagen op safari. Iets waar ik erg zin in heb en ook gaan we nog een auto huren zodat we in ieder geval de Tanzaniaanse rijstijl een beetje kunnen leren kennen want dat is toch wel een hele ervaring op zich. Een gemiddelde Nederlandse verkeersagent zou gillend gek worden. Een maximum snelheid is er niet, of in ieder geval niemand houd zich eraan en door rood rijden is de normaalste zaak van de wereld. Daarom ziet mijn moeder het ook niet zo zitten, maar ja, wij zijn lekker eigenwijs en doen het toch. Maar hij oog van de veiligheid zoeken we wel een rustige wijk op.

Dit was het voor nu. Binnenkort meer.

Hallo allemaal,

Nog even en dan is het zover. Dan moeten jullie me voor 3 maanden missen…..
Dan ga ik namelijk voor 1,5 maand naar de Weissensee en 1,5 maand naar Zweden. Dit is in het kader van een buitenlandse stage die school ons aanbied.
Op de Weissensee zal ik 3 weken mee gaan lopen met een organisatie die vakantie’s organiseert voor mensen die graag een lange afstand op de Weissensee willen schaatsen. Maar sommige komen ook gewoon voor het schaatsen. Mijn taak is het om les te geven aan deze mensen en de randactiviteiten ter plekke voor een deel de regelen. Want er wordt niet alleen geschaatst. De middag wordt besteed aan elke dag een andere nevenactiviteit. Deze zijn onder andere, langlaufen en rodelen.

Verder loop ik mee met de organisatie die de wedstrijden organiseert. Dit zal gebeuren in de twee weken dat ook de wedstrijden plaats vinden. Voor de niet-schaatser: elk jaar organiseert de
Stichting Wintermarathon een wedstrijdcyclus voor amateur en proffesionele marathonrijders. Deze zijn voornamelijk afkomstig uit Nederland en twee van hun, Stephan en Wytze, doen ook Cios Ijs -en skatesport (Stephan is 3e jaars, Wytze is 2e jaars). Dus in die twee weken heb ik gelukkig nog wat bekende in de buurt, das altijd leuk.

Verder zal ik nog 1,5 maand naar Zweden gaan. Daar ga ik meewerken op een camping in de provincie Dalarna. Op die camping worden een aantal activiteiten georganiseerd die alles met de winter te maken hebben. de camping heet Dalarna Vildmark en wordt gerund door een Nederlands stel die een tijd geleden de camping overnamen.

Natuurlijk heb ik hier ontzettend veel zin in en door middel van deze site zal ik jullie proberen een beetje op de hoogte te houden over mijn belevenissen.

Maar eerst een week naar Tanzania.

Nou ksta inmiddels alweer een tijdje op het ijs en na een slecht begin begint het nu weer redelijk terug te komen.
De eerste weken op het ijs had ik echt het gevoel dak weer op nul moest beginnen. Kon het helemaal niet meer, maar blijkbaar was het toch nog ergens achtergebleven en verrassend genoeg begint het nu terug te komen. Heb nu een beetje het idee dat ik nu ben waar ik gebleven was aan het einde van het seizoen.
Daarom heb ik me opgegeven voor een wedstrijd op 10 december. Dan rijd ik een 500 en 1000 meter. Hopelijk verbeter ik dan mun pr op de 500 meter. 1000 meter heb ik nog nooit gereden dus dat word nog spannend.
Morgen ga ik ff starten, want da heb ik nog nie gedaan en is wel makkelijk voor een wedstrijd. Ow ja, ff voor iedereen die moeite heeft met snel wegkomen bij de start. Dennis vertelde een leuk verhaal:
Stel je voor dat je ‘s avonds in een donker steegje loopt. Opeens hoor je voetstappen achter je…..je wordt bang…..maar met al je moed die je in je hebt kijk je toch maar achter om…. Daar zie je een gestalte staan, maar je kan het niet plaatsen….dan lacht hij en zie je een hele rij witte tanden…..een Neger…….rennen………!!! (en dat bedenken tussen dat de starter zegt “klaar” en het startschot)……
Succes met oefenen!